easypagelogo

04 mei 2006.

"Laten we maar vertrekken," zegt Hans als ie naar buiten kijkt. "Dit ziet er helemaal niet lekker uit hier. Als we hier in de regen moeten blijven wachten kunnen we net zo goed in de regen gaan varen." Vagebond en Kind of Blue zijn het er mee eens. We vertrekken in de regen maar na een uurtje komt de zon en kan de motor weer uit. Anja hijst voor de zoveelste keer deze reis een nieuw zelfgemaakt gasten vlaggetje.

  Afbeelding / Picture

Uiteindelijk komen we na een mooie zeiltocht bij de ophaalbrug van St. Maarten aan. De brug draait om half zes, we blijven een beetje rond drijven totdat het zover is.

  Afbeelding / Picture

"Lady Jean" en "Catch 22" liggen ook te wachten. Even later draait de brug  en sinds een hele lange tijd gaan we weer eens door een ophaalbrug. Hardstikke Nederlands! Hoewel het bordje rechts anders doet vermoeden.

  Afbeelding / Picture

We varen de Lagoon binnen. Een binnenmeer ongeveer zo groot als het Hollands Diep in Nederland. Er liggen zeker vijf honderd boten voor anker en het valt niet mee een plaatsje te vinden. Het water is krap drie meter diep, even wennen dus. Langs de oever allerlei eettentjes en barretjes. Op de wal een asfaltweg van de hoofdstad Philipsburg naar het vliegveld. De Airportweg.

Bumper aan bumper schuift het verkeer voorbij, veel grote Amerikaanse 4 wheel drives, de rest zijn Japanse auto's. Niks uit Europa dus. Hier en daar hoor je een Nederlands woord, maar dat is dan ook een Nederlander die dat uit spreekt. De voertaal is hier gewoon Engels. Op school wordt Nederlands gegeven, maar de meeste "lokale"  mensen die je hier tegen komt spreken geen woord van onze taal. Allemaal afkomstig van andere eilanden, er zijn hier immers duizenden illegalen en die spreken alleen maar Engels.

In de baai wordt wel Nederlands gesproken want het stikt hier van de Nederlandse schepen. Ik weet het, het wordt saai, maar nog een keer gaan we al die namen opnoemen. Voor de thuisblijvers zullen er zeker bekenden bij staan.

Afbeelding / Picture

  Vijla, Madaleine, Catch 22, Lady-Jane, Rot Op, Schorpioen, Sepia, Joshua, Eclipse, Blauw, Doordrijver, Kind of Blue, Holender, J&B, Oceans4, Odyssea, Zeevonk, Sandettie, Trinath, Silencio, Vagebond en niet te vergeten onze eigen Fiddlesticks.


Overigens is dit niet het complete stel Nederlanders, niet iedereen kon op tijd zijn en een half uurtje later was het alweer donker. Van foto's die we niet zelf maken proberen we zo veel mogelijk de bron te vermelden. Deze keer is dat  moeilijk, Helga van de "Vagebond" zegt dat ze 'm gemaakt heeft, maar ze staat er zelf op! Zo zie je maar, de digitale techniek van tegenwoordig staat voor niets!!  Naar het schijnt staat deze foto in het juli of augustus nummer van het  blad "Zeilen". Worden we toch allemaal beroemd!

Ongetwijfeld zijn we er nog een paar scheepsnamen vergeten, excuses daarvoor! En al deze boten vertrekken binnen nu en twee weken terug richting Nederland. Een paar willen wel "naar Huis", de meesten zouden wel wat langer willen blijven. Wie gaan er achter blijven? "Kind of Blue", die gaat naar New York, "Vagebond", die gaat naar Nova Scotia en de "Fiddlesticks" die weer naar het zuiden gaat afzakken.

We hebben het allemal heel erg naar onze zin, rollen van bar naar bar omdat er elke avond wel iemand voor het laatst een rondje geeft. (Waarna blijkt dat ze de volgende dag toch niet gaan vanwege de weersvoorspellingen). Hans ziet het soms niet meer zo zitten, maar een Nederlands biertje verricht wonderen! (Foto Oceans4)

Afbeelding / Picture

07 mei 2006.

Vandaag komt Margriet, Hans z'n dochter aan op Princess Juliana Airport. Ze komt met hetzelfde vliegtuig als Chantal die een weekje bij de Vagebond gaat logeren. "We zouden nu met het busje mee naar het vliegveld kunnen rijden," zegt Anja, "maar we kunnen er ook naar toe varen. Gaan we voor anker bij de aankomsthal." "Goed idee, is hardstikke leuk, halen we haar met de dinghy op."

Rond de klok van twaalf hijsen we het anker en zachtjes, het is maar een meter of drie diep hier, tuffen we naar het vliegveld. We springen in de dinghy en varen naar de steiger. Omdat ook veel hotelgasten met de boottaxi worden gebracht (File's!!) ligt er een mooie aanlegsteiger.

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture


Met een mooie glijvlucht komt de Jumbo op ons af en dan landt ie met piepende banden op de landingsbaan, zo'n meter of vijftig verderop. We lopen weer naar de aankomsthal en wachten tot Margriet er is.

Afbeelding / Picture

Nou ja, een aankomsthal is er nog niet, ze zijn hier een nieuw luchthavengenbouw aan het bouwen. Is eind van het jaar klaar. Wij wachten dus gewoon buiten. "Daar komt ze aanlopen," wijst Anja. "Hoi pa, je moet even meekomen. Ik krijg mijn paspoort niet terug! Ik moet een adres opgeven!" We lopen weer terug naar binnen en worden direct door een bewaker aangehouden. "Where are you both going to?" "Going back, customs refuses to give her her passport."


"Next time you ask me first and walk on later! I'm paid to stop you, it is my job!" Met duizend excuses rennen we verder naar de douane. "Die vrouw daar, die heeft mijn paspoort." "Excuse me madam, would you be so kind to give my daughter her passport back?" "Where is she staying?" "On our boat." "Show me the papers from your boat, where is the boat?" "Outside in the lagoon." "Show me the customs declaration papers!" "Impossible madam, they are on the boat." zegt Hans met een brede glimlach. Ze zegt niets meer en geeft Margriet haar paspoort. We lopen weer naar buiten, geven de bewaker een hand. Met een "Tot ziens," lopen we de straat op. "Komen we goed vanaf," zegt Hans nog, "we zijn helemaal niet ingeklaard. Moeten we van de week toch maar even doen. Aan de Franse kant is het gratis, aan de Nederlandse kant moet je betalen. Dus..........?"

De eerste dagen blijft het weer een beetje knudde, alles grijs en gauw, niet echt de Carieb. Wel goed voor onze toeristen, die veranderen dan niet meteen in een kreeft. Margriet leert de meeste bootmensen al rap kennen. Ze heeft zelf zuid Afrika al eens met een boot gerond, Madeira en de Canarische eilanden zijn haar ook niet vreemd, dus gesprekstof zat.


Afbeelding / Picture

Na de windhoos wordt het weer langzamerhand weer beter. In nog geen half uur scharrelen we toch weer een dikke zestig liter water bij elkaar. "Genoeg voor anderhalve wasmachien," zegt Anja dan. En dan te bedenken dat ons regenzeiltje net 6 vierkante meter groot is.

Afbeelding / Picture

We snorkelen wat, we jammen wat en varen een "Rondje" St. Maarten. Uiteindelijk komen we in Philipsburg, de hoofdstad van het Nederlandse deel van St. Maarten. Hans laat even op de kaart zien waar de ingang van de Lagoon is.

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

 

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

We smeren ons eens lekker in en gaan als echte touristen de wal op. Margriet laat haar haar doen, ruim anderhalf uur zijn ze er mee bezig!

Afbeelding / Picture

09 mei 2006.

Voor anker, nu in Marigot Bay, de Franse kant van het eiland. In de Lagoon worden nogal wat toiletjes doorgespoeld en hier buiten kun je lekker zwemmen!

Vannacht hebben Anja & Hans de boot versierd. Binnen met slingers, buiten met Anja's gastenvlaggetjes. Margriet is vandaag jarig, moet je wel iets voor doen natuurlijk. Met de kadootjes van de Vagebond en de Kind of Blue is het echt feest. We sluiten de dag samen met de Vagebondjes. We hebben weer eens een heerlijke barbeque bij ons aan boord.

Afbeelding / Picture

15 mei 2006.

En zoals met alles, komt aan deze leuke week ook weer een einde. Margriet haar vakantie is voorbij en ze maakt zich klaar voor de lange terugreis. Elf uur in de lucht. Eerst met Air France naar Parijs en dan een uurtje later door naar Schiphol. Omdat we nog steeds in Marigot liggen, nemen we de Taxi. Hebben we meteen een ritje door het binnenland. Als we bij het vliegveld zijn komt de Vagebond in de verte aan varen. We leveren de bagage in en drinken nog een glaasje aan de bar. Voor je het weet staan de beide dames bij de paspoort controle. Met een brede zwaai loopt Margriet verder.

Wij lopen naar het strand, bij het begin van de start/landingsbaan. In de verte zien we de A310 staan. De passagiers stappen in. Zouden ze ons zien staan? Voor de zekerheid zwaaien we toch maar even.

Afbeelding / Picture
Ze vliegen met een Airbus A 310 terug naar Parijs. Op de romp kun je zwarte vegen zien van de lucht- en olielekkages. Zou zo'n groot monster met zoveel overbagage wel omhoog komen?
Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

Hij neemt een aanloop

blaast het strand weg

en stijgt op.


Een beetje bedroefd lopen we weer naar de vertrekhal waar we een busje nemen, terug naar Marigot. "Wat is zo'n week snel voorbij zeg!"

Langzaam maar zeker komt het orkaanseizoen dichterbij. We hebben al langer behoefte aan meer weerinfo zonder dat we daar iets voor moeten doen. We krijgen elke dag de Gribfiles (windpijljes die op de zeekaart geprojecteerd worden) binnen via Sailmail.

 Meestal werkt dat goed, soms is de ontvangst zo slecht dat we niets ontvangen. Steek je de Oceaan over dan geeft dat niet zo veel. Morgen is er weer een dag met een nieuwe gribfile. Hier is dat anders. De gemiddelde tropische storm komt met een vaartje van 20 knopen onze kant op, dus voor je het weet zit je er midden in!

Afbeelding / Picture

Graag hadden we ook geschreven weerberichten via Sailmail ontvangen, en dat kan ook. Maar neem je ze samen met de gribfiles dan worden de bestanden zo groot dat er eigenlijk geen ruimte meer is voor normale E-mail berichten naar familie, vrienden en kennissen.

Afbeelding / Picture

We kunnen alle weerkaartjes binnen halen die we willen, maar ........... dan moeten we wel op tijd de ontvanger aanzetten! Dat loopt dus vaak mis. Daarnaast komt het nogal eens voor dat de ontvangst omstandigheden zo slecht zijn dat het onleesbaar wordt.

Dan toch maar een INMARSAT-C aanschaffen? Kost veel geld maar doet precies wat we willen.

Hij ontvangt alle veilgheidsberichten, net als onze Navtex hiernaast. Alleen doet de Navtex niet veel meer als je de Oceaan bent overgestoken. We krijgen nog wat verwarrende berichten vanuit Amerika over La Tampa Bay en zo.

Mooi ding en in Europa perfect en waardevol maar hier heb je er niks aan.

Afbeelding / Picture
Afbeelding / Picture

De Inmarsat-C ontvangt alle geschreven weerberichten op, ook als de PC niet aanstaat! Dan onthoudt ie ze gewoon. Omdat ie weet waar we zijn, er zit ook een GPS in, worden we niet overvoerd met allerlei niet nuttige informatie en weerberichten van andere regio's.  Je kunt er ook nog mee E-mailen en er zit een alarm knop op, net als de Epirb. Dat is dus best wel wat waard. Maar drie en een half duizend Euro? Zoveel??


Een van onze medevertrekkers is Pieter met zijn zelf ontworpen schip de "Holender". We hebben hem voor het eerst ontmoet in Porto Santo, bij Madeira. Hij was solo onderweg naar St. Maarten. We hebben samen nog een weekje in La Gomera gelegen van waaruit hij rechtstreeks overstak naar hier. Bijna vijf weken heeft ie er over gedaan, petje af! Hij wil hier in St. Maarten blijven wonen en heeft ook al een baan. Heeft zijn Inmarsat-C dus eigenlijk niet meer nodig.........

We houden een lang verhaal kort. Twee dagen zagen en timmeren, draadjes aansluiten, antenne monteren....... Wij ontvangen voortaan elke dag een paar keer de info die we willen hebben, ook als we niet aan boord zijn! Mocht er een bericht binnenkomen dan gaat er een lampje knipperen. Niet alle berichten zijn even leuk. Elke maand verslagen van de piraterij over de wereld. Er worden nogal wat vrachtschepen en olietankers overvallen tegenwoordig. Je leest alleen van goed afgelopen verhalen. Geen kapitein die zijn verslag doorgeeft als er doden gevallen zijn onder de piraten.......... Die kunnen immers best familie van de kustwacht commandant zijn!

Da's best interessant, maar als dit bericht hiernaast binnenkomt gaan we ons toch zorgen maken!

Afbeelding / Picture

De Joshua is een Nederlands zeiljacht, een paar weken geleden nog hier in de baai! Hij heeft blijkbaar aan familie of zo doorgegeven wanneer hij op de Azoren DENKT aan te komen. Nu weet ie zeker dat iedereen zich zorgen gaat maken! We geven via "Het Netje op 8.101 kHz" door wat we gelezen hebben. Na een paar dagen krijgen we bericht dat ze met motorpech een paar honderd mijl van de Azoren rond drijven. Ja, het is dan wel een zeilboot, maar rond de Azoren waait het vaak niet!

Wij moeten nog tot 6 juni hier blijven, dan krijgt Anja haar nieuwe kroon. Ze heeft een barst in haar kies en opnieuw vullen bleek niet de juiste remedie te zijn. Ineens hebben we weer tijd in overvloed! Gauw een mailtje naar Jan & Corrie, dat we langs komen. Jan & Corrie zijn vrienden van Anja uit Nederland. Ze zijn zes jaar geleden naar St. Eustatius vertrokken. Hebben een huis gebouwd daar en hij werkt hier op St. Maarten in het ziekenhuis. We spreken af voor volgende week maar uiteindelijk gaat onze afspraak niet door.

23 mei 2006.

De wind staat verkeerd en Jan & Corrie moeten naar Nederland. "Dat wordt dus niks dit jaar," zegt Anja. "We kunnen natuurlijk naar het vliegveld gaan om ze uit te zwaaien."

We zoeken op het internet bij de site van het vliegveld naar de vertrektijden. "Ze vertrekken vanmiddag met de KLM naar Schiphol." "Er vliegt helemaal geen KLM naar Nederland vandaag," mompelt Hans vanachter het beeldscherm. "Deze site is natuurlijk hardstikke oud, vroeger vlogen ze alleen op maandag."

We nemen een ontbijtje en varen de dinghy naar het dinghydok bij Shrympies, laten hem aan zijn slotje achter en lopen naar de straat. De Airportweg. We steken onze hand op om een busje aan te houden. De eerste rijdt ons voorbij, die zit helemaal vol. De tweede gaat vol in zijn remmen staan, maar dat doet ie niet voor ons want hij zit ook vol. Voor hem stopte plotsklaps een zilvergrijze auto. Komt een vrouw uit rennen die roept: "Dit zijn ze! Ik ken hem van de website." Het was Corrie. "Waar gaan jullie naar toe?" "Wij zijn op weg naar het vliegveld om jullie uit te zwaaien." antwoordt Hans.

We rijden mee naar het vliegveld alwaar ras blijkt dat de website van het vliegveld toch klopt. Het is erg rustig in de vertrekhal. "Today there is no flight to Amsterdam," zegt het meisje aan de balie. Er blijkt een foutje in de ticket gemaakt te zijn. Overmorgen is er weer een vlucht, daar kunnen ze mee mee. De huurauto wordt terug gehaald en een hotel besproken. Jan & Corrie komen mee naar de boot en we kletsen heel wat bij! Over hun huis, hun boot, hun werk, onze reis enz. 's-Avonds gaan we lekker uit eten. Na een korte babbel de volgende ochtend gaan we ieder onze eigen weg. Jan naar een patient, wij terug naar Marigot. Daar gaan de laatste Nederlandse boten vertrekken. Moeten we ook nog uitzwaaien!!

24 mei 2006

Zoals het hoort doen we van tijd tot tijd ook wat aan onze conditie. Vandaag gaan we met Anita en Dick mee de bergen in. Zij hebben vrienden op bezoek en die moet je natuurlijk wel wat spannends aanbieden. "Vandaag gaan we naar de "Lotterie", fijn in de bergen een stukje lopen," zegt ze als ze met de dinghy langszij komt. We lopen een paar taxibusjes langs en uiteindelijk vinden we een mooie Chevrolet bus MET airco die ons brengt en ook weer op komt halen voor een betaalbare prijs. Na een kwartiertje komen we bij de "Lotterie" aan. Het blijkt een oude plantage te zijn. Mooi in ere hersteld.

Er zijn allerlei kabelbaanjes waar je voor 40 Us$ in mag. Dat vinden we behoorlijk aan de prijs, maar je mag ook een wandelroute lopen voor 4 Us$. Dat lijkt ons wel wat. "Waar gaat die wandelroute naar toe?" vragen we nog. "To Paradise," is het antwoord. En inderdaad, onderweg komen we bordjes op de bomen getimmerd tegen met het opschrift "Paradis" en iets als "Col Telecom".

Afbeelding / Picture

En natuurlijk is het weer hardstikke mooi allemaal maar het klimmen pleegt toch wel een erg grote aanslag op onze helemaal niet zo slechte conditie. Dit is geen wandelpad maar een echte klim over de rotsblokken naar boven!

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture


Vaak struikelen we en onze "Jezus Christus" sandalen zijn nu niet echt de bergschoenen die je hier nodig hebt. En we hebben ons "Frans" weer een beetje kunnen opfrissen. Col Telecom........... dat betekent toch zoiets als "telecommunicatie klim" Nu begrijpen we ook waarom er een zendmast van de France telecom daar staat. Niks dus paradijs! In elk geval zijn wij op de top van de hoogste berg van St. Maarten geweest.

29 mei 2006.

We varen naar de baai van Philipsburg en laten ons anker in twee en een halve meter water vallen. Morgen vroeg heeft Anja haar afspraak met de tandarts voor het plaatsen van de noodkroon. Hoeven we niet met de bus in de file vanuit Marigot te komen. De afspraak is al om negen uur!

Goed nieuws!!!!! We krijgen een E-mail van de Oceans4. "De Joshua is op de Azoren aangekomen na een oversteek van 34 dagen!" "Heeft nogal lang, 11 dagen, rond gedreven, er was geen wind..........."  En geen motor meer.

01 juni 2006.

Vagebond vertrekt, met luid getoeter, naar Nova Scotia. Eerst naar Bermuda, een pauze van een paar dagen en dan verder. We spreken af 's avonds om 19.00 lokale tijd op ons SSB netje 8.101 kHz op te roepen.

03 juni 2006.

Ja, we zitten al in juni en nog steeds op St. Maarten. We hadden eigenlijk al weg moeten zijn maar het zit niet mee met de tandarts. Er komen nog zeker twee weken op dit eiland bij.

Vanavond hebben we de Vagebond op de SSB. Alles gaat voorspoedig zij het dat er weinig wind staat. Dus de motor af en toe bij, maar die loopt niet echt zoals een dieseltje het zou moeten doen. Vuile filters? Teveel anti-bacterie troep in de tank gegooid? Klein lekje waar valse lucht door in de brandstof leiding komt? We kunnen oorzaken zat verzinnen, maar wij liggen rustig voor anker en zij zitten toch al een eind weg op de Oceaan! Maar dat is nog niet alles. Op een gegeven moment, tot overmaat van ramp, valt ook nog de besturing uit! Is er een bout van het kwadrant los gelopen! Na een flinke klus, hebben ze het allemaal weer geklaard. Een bravo voor de Vagebondjes! In elk geval blijven ze vrolijk en is de sfeer aan boord prima.

04 juni 2006.

De eerste "echte" tropische storm komt er aan! Nog geen drama, maar toch kun je zien dat het gaat beginnen, het hurricane seizoen.

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture


Op de weerkaartjes hierboven kun je hem zien aankomen. Dit is een voorspelling voor over acht dagen. Als het frontje zich in dezelfde richting blijft verplaatsen richting Dominicaanse Republiek, het grote eiland links boven, komen wij op onze ankerplaats (rode bootje bij St. Maarten) in een wind van 30 knopen te liggen, met vlagen van bijna 40 knopen. Dat redden we wel maar we moeten Mazzel in de gaten houden, voor je het weet waait ie weer over boord! We hebben erger meegemaakt op de Kaap Verdische eilanden (47 kn). Om dit front te ontvluchten zouden we tweehonderd vijftig mijl naar het zuiden moeten afzakken, wat we makkelijk binnen twee etmalen kunnen afleggen. We hebben dus nog tot de negende juni de tijd om te beslissen of we blijven of vluchten. Dan zijn de voorspellingen ook beter en hebben we ons huiswerk gedaan. Overigens hebben we voor de zekerheid ons tweede anker gebruiksklaar gemaakt. Dat is een grote Danforth van 20 kilo. Staat ver in de schaduw bij ons "eerste" anker, een Spade van 30 kilo. Die heeft ons nog nooit in de steek gelaten, maar kettingen kunnen breken op de zwakste schakel en onze ketting heeft heel veel schakels!

De NOAA, het Amerikaanse weersvoorspellingsinstituut had al aangegeven dat ook dit jaar weer een "over-aktief" hurricane seizoen zou geven. Dat hangt mede af van de temperatuur van de Oceaan. Die moet minimaal 27 graden zijn, maar dan wel tot 60 meter diepte. Nou, dat punt hebben we blijkbaar al bereikt. Bij de Afrikaanse kust ontstaan dan Tropical Waves, soort frontjes die langzaam of steeds sneller naar het westen gaan en dan tot een tropische storm of zelfs een Hurricane kunnen uitgroeien. Het frontje op de plaatjes boven komt met een vaartje van bijna 20 knopen op ons af. Dus voor je het weet is het hier en, gelukkig, is het voor je het weet ook weer voobij! Je moet het positief zien!

05 juni 2006.

Afbeelding / Picture

Vandaag is het poetsdag. Ons onderwaterschip is ondertussen zo ver aangegroeid dat de boot niet meer vooruit te branden is. We hebben allerlei mooie plantjes in ons "tuintje" staan. Een dikke 5 cm, ziet er uit als de onderkant van de steigers in de Grevelingen. Echte flora en fauna. Tussen de plantjes allerlei kleine tropische visjes en garnaaljes. Voor we vertrokken heben we het onderwaterschip behandeld met "CopperCoat", een Engels epoxysysteem waardoor een soort koperpoeder gemengd is


Zie ook onder de button "onze boot". Ze garanderen min of meer dat de boot niet aan groeit gedurende de eerste 10 jaar. We hebben al die tijd met gemengde gevoelens dit onderwatersysteem in de gaten gehouden.

Op de eerste plaats: Het werkt helemaal niet op zoet water!!!! In Europa, liggend in zout water, komt er eigenlijk alleen een dun laagje slijm op. Hier in de tropen, in water van 29 graden, is dat helemaal anders. Hier groeit dus een hele volkstuin, compleet met dieren. Maar het leuke is dat die volkstuin op dat laagje slijm groeit. Je neemt een plastic plamuurmes en in grote plakken valt onze tuin op de bodem van de Caribische zee. Pannenspons er over en er komt weer een nieuw laagje koper te voorschijn. We zijn er een uurtje of 4 met z'n tweeen mee bezig. Kunnen we weer een maand of 5 mee vooruit. Dus eigenlijk is het wel een uitkomst. Van alle "langer weg-blijf boten" zijn wij waarschijnlijk de enigen die nog steeds niet met de boot op de wal gestaan hebben. We sparen daar toch elke keer een hoop geld mee uit en op die manier verdienen we in een paar jaar onze duikcompressor terug!

06-06-06       Ja leuk he? vandaag is het 6 juni 2006, Hans is jarig!!

En nu is ook onze "Bioskoop" helemaal klaar. Hoezo? Hans heeft twee heel mooie geluidsboxen van Anja gekregen. Iets van 200 Watt per stuk. Ze waren bedoeld voor buiten onder de doghouse, maar daar dreunde het geluid te ver door. De acoustiek daar is niet je dat. Dus hebben we de boxjes uit de punt maar buiten gehangen. En... zijn die mooie nieuwe boxen naar voor verhuisd, naar onze slaapkamer.

Daar hangt een "Flatscreen" TV 'tje met Dvd speler. (Cadeau van vorig jaar). Nu hebben we dus een echte bioskoop. De helikopters (op de film natuurlijk) vliegen je linker oor binnen en je rechter oor weer uit, waarbij ondertussen je ribben meetrillen. We hadden al ruim 180 films en een stuk of vijftien life optredens van grote sterren op DvD staan, nu gaan we ze ook allemaal bekijken! Feest joh! (Links het kleedje dat Hans op de Kaap Verden geruild heeft voor zijn horloge. Gezellig he?)

Afbeelding / Picture

Vanavond om 19.00 lokaal het netje op 8.101 Khz SSB. We zetten hem aan en wat horen we? Helga & Rene van de Vagebond met tweestemmig "lang zal ie leven, lang zal ie leven..........." Prachtig. Toen Hans terug riep van: 'Nog een keerje," begonnen ze nog opnieuw ook! En dat terwijl ze midden op de oceaan varen!

We gaan nog een hapje met Dick & Anita eten en voor je het weet is een verjaardag in paradise voorbij.

07 juni 2006.

Vandaag een echt drama in paradise!!!!!!!!  (Voor Hans)

Afbeelding / Picture

Het omvormertje van 12 Volt naar 5 Volt slaat op hol. In plaats van 5 Volt kwam er ineens 12 Volt uit. Daar kan ons kleine 40Gb harde schijfje dus

Afbeelding / Picture

helemaal niet tegen! Dus onze top 1200 (uitgegroeid tot inmiddels meer dan 1700 nummers!) is weer verdwenen, natuurlijk ook onze Pink Floyds, Rolling Stones en dik 9000 andere nummers onbereikbaar op een gestorven hard schijfje. Hoe kwetsbaar kan het leven zijn.

Avonden en nachten is Hans er mee bezig geweest, kan ie weer van voor af aan beginnen. Als dat dan toch op deze manier moet, dan maar meteen op een i Podje! Een nieuw soort hard schijfje van 60 Gb wat veel minder stroom gebruikt, en da's een groot voordeel. Voor elke 20 minuten muziek draait de ingebouwde harde schijf maar en paar seconden. Komt omdat er een groot cache geheugen in zit. Dus als je gaat rekenen gebruikt ie maar 0,1 ampere per uur. Je sluit hem rechtstreeks op de autoradio aan (als die een "aux" aansluiting heeft) en het concert kan weer beginnen.

Afbeelding / Picture

Gelukkig hebben we de meeste muziek op Dvd's gebrand, we zijn het dus niet echt kwijt, maar er gaan weken voorbij voor alles weer is zoals het was. Leuk werk voor de lange winteravonden, maar die hebben we al een hele tijd niet meer gehad. Zie je nou wel dat wij het hardstikke druk hebben!

08 juni 2006.

Dick en Anita vertrekken vandaag, op naar New York!

09 juni 2006.

De Silencio vertrekt vandaag, nu zij we nog als enige Nederlanders in de baai. In het begin een beetje eenzaam misschien, maar na een paar uurtjes realiseren we ons dat het ook heel fijn is met z'n tweetjes. "Als je de enige bent die over blijft ben je ook meteen van de sociale verplichtingen af die zo'n groep met zich mee brengt" zegt Anja. En ze heeft gelijk. De meeste boten die de laatste weken vertrokken zijn zijn onderhand allemaal veilig op de Azoren aangekomen.  Ze hebben heel wisselvallig weer gehad, maar dat hoort nu eenmaal bij die oversteek.

Afbeelding / Picture

Vandaag hadden we moeten beslissen of we vertrekken naar het zuiden of niet. Er was immers een tropische storm onderweg. Dat front is onderweg naar hier in elkaar gezakt en bouwt zich nu weer op naar een echte tropische storm in de Golf van Mexico en daarna via de kust van Florida naar het noorden. De kans dat Anita & Dick daar een duwje van krijgen lijkt ons erg groot. Voor hen dus oppassen! Voor ons dus niet, dus kan Anja morgen voor het laatst naar de tandarts toe.

Nu is ze nog bezig met onze "meteorologische navigatie". Wat houdt dat in? We hebben een stuk kaart van de Atlantische Oceaan gecopieerd en lieten het plastificeren. Hierop tekenen we, Anja dus, de loop van depressies en windsterkten in. Die tropische storm van hier boven, werd "1" genoemd in de weerberichten omdat het de eerste is in dit seizoen. Inmiddels heeft ie een naam gekregen, "Alberto", dus nu is het een echte orkaan. Volgens de laatste berichten is er al een "Hurricane watch" aan de kust van Florida.

Afbeelding / Picture

Zo'n weerbericht via Inmarsat-C geeft verwachte posities aan van Alberto en de verwachte richting en verplaatsing in de komende uren. Elke 6 uur wordt dat bericht ververst of eerder indien nodig. Anja tekent dat nu in op onze plastic kaart. Elke 6 uur aanpassen als het dicht in de buurt is! Op het beeldscherm het Inmarsat-C bericht.


Deze info binnen halen via Sailmail via de SSB is bijna ondoenlijk. Je moet dan telkens opnieuw inloggen en dat gaat ten koste van de 15 minuten "zenddertijd" welke je per dag kunt gebruiken. We zijn dus heel erg blij met onze "tweedehandse" nieuwe Inmarsat!!!Het gaat overigens ook via de Iridium telefoon zegt men, maar dat werkt bij ons aan boord (nog) niet zoals het in de boekjes staat. Rechts op het plaatje: Mazzel die nu ontdekt dat er ook voor hem nog veel te leren valt. "Ik wil het zien, kan ik jullie helpen" miauwt ie. Afbeelding / Picture

Toch komen we steeds dichter bij ons vertrek naar het zuiden. Wat moeten we nog doen?? Niet meer zoveel. Er moet een nieuwe ontluchtingslang aan de vuilwater tank komen. De originele loopt boven door de bakskist naar de spiegel. Deze slang is veel te lang en is verstopt geraakt. Nu maken we een nieuwe direct van de tank naar de zijkant van de boot, net boven de waterlijn. De slang is dan maar een halve meter lang en loopt voldoende af om niet meer verstopt te raken. Daarvoor moeten we dus een gat van 15 mm net boven de waterlijn in het vrijboord boren. Er mogen dan geen golfjes langs komen...................

Nog meer? Mast en verstaging controleren, dus mag Hans weer naar het topje van de mast klimmen. Hoewel nog steeds ruim 19 meter hoog, heeft hij daar geen problemen meer mee.

En dan?? Naar het zuiden, naar Tobago!!!!!!

Ja, over een paar dagen zijn we een jaar onderweg. Hoe dat nu bevalt? Is het een beetje zoals we verwacht hadden?

Hoe het bevalt? Voor ons beiden blijkt dit het mooiste jaar van ons leven geweest te zijn. Hier gaan we nog wel even mee door.

Wat is anders dan we verwacht hadden? Eigenlijk is alles anders dan we verwacht hadden! Je denkt dat je veel gaat varen, dus je zorgt voor een goed schip. Uiteindelijk hebben we tot op heden bijna 7.500 mijl gevaren. Ga je het allemaal optellen zijn er een paar lange oversteken geweest en de rest dagtochtjes. De dagtochtjes langs de Portugese kust en de Caribische eilanden. De oversteken waren de Golf van Biskaje, Lagos > Porto Santo, Funchal > Canaries, Canaries > Kaap Verden, en uiteindelijk onze "grote" oversteek, van Mindalo naar Trinidad, maar die duurde ook nog geen 15 dagen.

Als je al die tochten bij elkaar op telt zijn we 49 etmalen aan het varen geweest. Een jaar heeft 365 dagen, dus zo veel is dat niet. Nog geen 13,5 %. Wat we tot op heden gedaan hebben hadden we ook met een slome stalen knikspant kunnen doen. We waren er ook gekomen EN we waren veel langer onderweg geweest, dus veel meer gezeild en dat doen we toch zo graag?! Overigens is het zeilen in de Carieb toch wel heel wat leuker dan in Nederland. Meestal halve wind van 3 tot 5 Beaufort.

Spijt van onze boot? Nee, helemaal niet. En er zal zeker nog een moment komen dat we blij zijn dat we hard weg kunnen varen als er een echt front aan komt. Hoewel? Een beetje meer bergruimte voor al die troep die we meeslepen en een klein werkplaatsje met bankschroef en kolomboormachine zou natuurlijk wel fijn zijn. Zulke schepen varen er echt hoor maar ze zijn te groot, en zeker te duur voor ons.

Je wilt veel ruimte buiten in de kuip want in de tropen "leef je buiten". Niets is minder waar!!!!! Als je zo eens rond kijkt in de baai zie je vaak een dinghy achter een boot liggen, maar er zit niemand in de kuip hoor. Jawel 's-morgens, dan lekker met een kopje koffie in de kuip, genieten van "a new day in paradise". Je denkt dan even aan alle familie, vrienden en bekenden die dit niet mee mogen maken. Natuurlijk denk je daar niet te lang over na, de meeste van hen zouden dit ook kunnen als ze maar willen. Maar ja, alles achter je laten..............

Goed, als de zon wat hoger komt wordt het al ras warmer en je zit natuurlijk niet heel de dag op je kont. Want ook wij moeten meer doen dan de mensen in Nederland denken. Alles duurt wat langer hier, we zijn al aardig gewend hoor. Uiteindelijk blijkt dat je toch een gedeelte van de dag binnen zit. Veel koeler als je schip behoorlijk geisoleerd is. Totdat het gaat regenen natuurlijk, dan zit je ook binnen maar dan moeten de luiken dicht en wordt het stik benauwd. We moeten dus nog steeds een zonne/regen tentje maken boven het voorste vluchtluik. En zo blijf je aan de gang. Gelukkig maar, verveling is het ergste wat een mens kan overkomen. Resumerend, we zijn blij met het fijne interieur wat we hebben.

We hebben onze reis voorbereid gedeeltelijk met informatie van collega vertrekkers. Je leest hun websites door, soms heb je de kans mensen te spreken die al eens een dergelijke reis gemaakt hebben. Maar uiteraard denk je alles beter te weten, en op veel gebieden hebben we nog gelijk gekregen ook. Het voorbereiden van de boot is goed gegaan, alles blijft grotendeels heel. Niks vergeleken met de ellende die andere boten mee maken. Maar wat niet is zal ongetwijfeld ooit komen.

Wij hebben bijvoorbeeld niet zo'n mooi ingebouwd aggregaat voor het electrisch koken en zo. Hardstikke veilig, temeer omdat het altijd na een jaar of eerder al de geest geeft en er dus niet meer gekookt kan worden. Veiligheid ten top dus.

Onze watermakers doen het goed, zijn we tevreden mee. Maar de volgende keer toch een maatje groter, met onze 11 liter per uur duurt het wel lang voor de tanks vol zijn.

Als je geen aggreaat hebt, kom je wel snel in de energieproblemen. Wij dachten dat op te lossen door 3 grote 90 Watt zonnepanelen en een windgenerator. En voordat we vertrokken waren we er van overtuigd dat dat meer dan voldoende zou zijn. Vergeet het maar, in de tropen schijnt zelden de zon de hele dag en bovendien zijn de dagen veel korter. Dus veel opbrengst in de praktijk? Heb je minstens 5 panelen voor nodig. "En die windgenerator dan? Er waait bij jullie toch altijd een passaat?" Ja, natuurlijk waait hier die passaat.  Alleen kruip je achter een eiland weg in een baai en daar waait het natuurlijk nooit hard. Opbrengst???? Nou ja, alle kleine beetjes helpen!

We komen dus altijd stroom te kort tenzij we de koelkast met zijn veel te dunne isolatie en de PC uit zetten. En dat doen we dus niet. Overigens, bij de wat langere tochten hadden we altijd de sleepdynamo over boord. Dat zet met zijn 2 tot 3 ampere per uur wel degelijk zoden aan de dijk. Ruim voldoende om elke dag electrisch vers brood te bakken, muziek te draaien, electronische kaarten op de PC bij te hebben staan en de SSB zender te gebruiken voor de praatnetjes met andere schepen, voor het ontvangen van weerkaartjes, gribfiles en E-mails van familie en vrienden enzovoort. Ja, dan is het leven heerlijk!

De wasautomaat? Belachelijk natuurlijk, maar het is een van de fijnste machines aan boord. Een stukje electronica dat het zeker niet zal laten afweten. En ga je verder dan een rondje Carieb, denk er dan toch eens serieus over na.

Afbeelding / Picture Ja, airconditioning? Was dat maar waar. We zijn een Nederlandse catamaran tegen gekomen met airconditioning en een aggregaat wat de hele dag liep. Alle "echte" jachten hebben airco, maar de normale boten hebben dat natuurlijk niet. Wij hebben ventilatortjes, boven de kombuis, in de achterkajuit, in de punt en boven de kaartentafel .


Je kunt ze al in Nederland kopen, kun je ze daar alvast netjes inbouwen. De onze komen uit Las Palmas, uit Trinidad en de laatsten uit St. Maarten. Koop alleen de Hella's. Van elke imitatie die goedkoper is krijg je spijt als haren op je hoofd. Hardstikke duur natuurlijk, tussen de 50 en 60 euro. De grote dus, die met twee snelheden, die maakt geen lawaai op de lage stand, gebruikt bijna geen stroom en gaat duizenden uren mee. Hier hebben we dag en nacht plezier van. We hebben een kleine Hella, die boven de kaartentafel, met maar een snelheid. Zou een imitatie kunnen zijn, maakt veel te veel lawaai.

13 juni 2006.

Al een paar dagen rijden de Nederlandse legertrucks heel nadrukkelijk over het eiland. Als je in de verte naar de horizon kijkt zie je oorlogsbodems met een Nederlandse vlag. Zou St. Maarten opnieuw gecolonialiseerd gaan worden? Met onze dinghy varen we een Nederlandse patrouille boot achterna. " Spreekt er hier iemand Nederlands aan boord?" "Ja, wij allemaal," is het antwoord.  "Gaan we binnen vallen? Zoveel militair vertoon op straat?" "Nee hoor, het is gewoon een oefening." Hans gelooft er niks van, juist nu al die onderhandelingen over de Status Aparte van St. Maarten bezig zijn?

Ja, dit is het dan weer voor eventjes. We gaan nu de strijd aan met het internet en onze service provider, d.w.z. dat we gaan proberen deze site op het net te zetten! Of het lukt?

Verder lezen? klik dan op "Naar 't zuiden" hiernaast in de balk.



Created with EasyPage